Η σύγχρονη τάση στο έπιπλο είναι μινιμαλιστική.
Θεωρείται η υψηλή ραπτική του σπιτιού: εντυπωσιακός, ριζικός, γοητευτικά έξυπνος, με αρχικός σχεδιασμό που δεν στοχεύει στην άνεση και, σε γενικές γραμμές, ακριβός. Μα, από όλες τις παρεκβατικές τάσεις που προτείνονται από τους αρχιτέκτονες σήμερα, είναι πράγματι ο μινιμαλισμός ο πιο πρακτικός τρόπος να ζει κανείς; Το σπίτι σας μπορεί να έχει γεωμετρική ακρίβεια, οπτική αλληλουχία, σχολαστικά επιμελημένα οπτικά πεδία, αμυδρώς αισθητά όρια ανάμεσα στο έξω και το μέσα, ένα πέπλο φωτός, χώρου και υφής και έναν διάδρομο που θυμίζει αρχαίο θέατρο με την είσοδο κάποιου. Αλλά πού κάθονται τα παιδιά όταν είναι βρώμικα; Και πού τοποθετείτε τα πράγματά σας;
Βάζοντας τις πρακτικότητες στην άκρη, ο μινιμαλισμός είναι ένα στυλ με διάρκεια. Ο John Pawson, ένας από τους κορυφαίους επαγγελματίες αυτού του στυλ το προσδιορίζει ως ”την ποιότητα που ένα κτίριο ή ένα αντικείμενο κατέχει όταν όλα του τα συστατικά, κάθε του λεπτομέρεια και κάθε διακλάδωση έχει μειωθεί ή συμπυκνωθεί στα ουσιώδη.” Αυτό δεν πρέπει να παρεξηγηθεί με τον ψευδο-μινιμαλισμό: το απρόσωπο διαμέρισμα, το λευκό δωμάτιο, τον κήπο από τσιμέντο και χαλίκι. Οτιδήποτε ”αβλαβές”, δηλαδή, που γίνεται φτηνά και αφήνεται ανεπίπλωτο. Ο μινιμαλισμός είναι η απλή έκφραση μίας σύνθετης σκέψης, όχι όμως της έλλειψης σκέψης. Και, στην πιο αγνή, πιο πλήρη μορφή του, ο πραγματικός μινιμαλισμός κάνει τους ανθρώπους να σταματούν στο πέρασμά τους.
Βάζοντας τις πρακτικότητες στην άκρη, ο μινιμαλισμός είναι ένα στυλ με διάρκεια. Ο John Pawson, ένας από τους κορυφαίους επαγγελματίες αυτού του στυλ το προσδιορίζει ως ”την ποιότητα που ένα κτίριο ή ένα αντικείμενο κατέχει όταν όλα του τα συστατικά, κάθε του λεπτομέρεια και κάθε διακλάδωση έχει μειωθεί ή συμπυκνωθεί στα ουσιώδη.” Αυτό δεν πρέπει να παρεξηγηθεί με τον ψευδο-μινιμαλισμό: το απρόσωπο διαμέρισμα, το λευκό δωμάτιο, τον κήπο από τσιμέντο και χαλίκι. Οτιδήποτε ”αβλαβές”, δηλαδή, που γίνεται φτηνά και αφήνεται ανεπίπλωτο. Ο μινιμαλισμός είναι η απλή έκφραση μίας σύνθετης σκέψης, όχι όμως της έλλειψης σκέψης. Και, στην πιο αγνή, πιο πλήρη μορφή του, ο πραγματικός μινιμαλισμός κάνει τους ανθρώπους να σταματούν στο πέρασμά τους.
Αρχιτέκτονες όπως ο Pawson, ο Alvaro Siza, ο Luis Barragon και ο Yoshio Taniguchi αναπτύσσουν αυτό το στιλ σε τράπεζες, εκκλησίες και κεντρικά γραφεία εταιριών αλλά διατηρούν την ίδια ενεργητικότητα και αγνότητα και στα ιδιωτικά σπίτια. Ο Tadao Ando δημιούργησε την Εκκλησία του Φωτός στην Οσάκα αλλά και το μικροσκοπικό Azuma House. Ο Claudio Silvestrin το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο Τουρίνο καθώς και την κατοικία Neuendorf στη Μαγιόρκα.
Ωστόσο, εφαρμόζοντας το μινιμαλισμό στον οικιακό περίγυρο οι αρχιτέκτονες καταφέρνουν να παράγουν σπίτια που είναι πολύ δύσκολο να ζήσει κανείς. Το προσφάτως συντηρούμενο και αξιοθαύμαστο, ως ένα από τα παλαιότερα και πιο ριζικά μινιμαλιστικά σπίτια που σχεδιάστηκε ποτέ, Farnsworth House του Ludwig Mies van der Rohe, το οποίο χτίστηκε λίγο έξω από το Σικάγο στα τέλη του 1940, απείχε πολύ από τη φοβερή επιτυχία ως ιδανικός προορισμός απόδρασης που σχεδιάστηκε να είναι. Η ιδιοκτήτρια, Edith Farnsworth, γινόταν έξαλλη μέσα στο γυάλινο κουτί της απέναντι από την ακτή, και με το κρύο, τους σκουριασμένους μεταλλικούς στύλους, τον καταιγισμό εντόμων που ράβδιζαν τα φωτισμένα παράθυρα τις νύχτες.
